Mi lista de blogs

jueves, 17 de noviembre de 2011

Descrición de un familiar

De Cabreira Peréz tiene los ojos castaños como las hojas secas del otoño y su mirada es tan bonita que intriga para conocerlo con sus pestañas largas y negras como el azabache es una mira perfecta para mí.
Su naríz es  pequeña y chistosa como su caracter cuando esta alegre. Sus labios son tan carnosos como un chicle. Su pelo negro como el carbón, con sus pequeños rizos que tiene por detrás que son como remolinos de viento y su pequeña barba que rasca cuando le vas a dar un beso. Con su color morenito de piel es el chico perfecto de mi vida.

Una descrición magistral de Clarín

De Pas no se pintaba. Más bien parecía blanquecino. En efecto, su cara blanca tenía los reflejos del blanquecino. En las mejillas, un tanto avanzados, bastante para dar energía y expresión característica al rostro, sin afearlo, había un ligero encarnado que a veces tiraba al color blanco y de las medias. No era pintura, ni el color de la salud, ni publicador  del alcohol; era el rojo que brota en las mejillas al calor de palabras de amor o de vergüenza que se pronuncian cerca de ellas, palabras que parecen imanes que atraen el hierro de la sangre. Esta especie de saturación también la causa el orgasmo de pensamientos del mismo estilo.

En los ojos del Magistral, verdes, con pintas que parecían polvo de tabaco, lo más notable era la suavidad del hongo; pero en ocasiones, de en medio de aquella gordura pegajosa salía un resplandor punzante, que era una sorpresa desagradable, como una aguja en una almohada de plumas. Aquella mirada la resistían pocos; a unos les daba miedo, a otros asco; pero cuando algún audaz la sufría, el Magistral la humillaba cubriéndola con el telón carnoso de unos párpados anchos, gruesos, insignificantes, como es siempre la carne informe.

La nariz larga, recta, sin corrección ni dignidad, también era sobrada de carne hacia el extremo y se inclinaba como árbol bajo el peso de excesivo fruto. Aquella nariz era la obra muerta en aquel rostro todo expresión, aunque escrito en griego, porque no era fácil leer y traducir lo que el Magistral sentía y pensaba.

Los labios largos y delgados, finos, pálidos, parecían obligados a vivir comprimidospor la barba que tendía a subir, amenazando para la vejez, aún lejana, entablar relaciones
con la punta de la nariz presionada. Por entonces no daba al rostro este defecto apariencias
de vejez, sino expresión de prudencia de la que toca en cobarde hipocresía y anuncia frío y
calculador egoísmo. Podía asegurarse que aquellos labios guardaban como un tesoro la
mejor palabra, la que jamás se pronuncia. La barba puntiaguda y turbulenta
semejaba elcandado de aquel tesoro.
La cabeza pequeña y bien formada, de espeso cabello negro muy

recortado, descansaba sobre un robusto cuello, blanco, de fuertes músculos, un cuello de
atleta, proporcionado al tronco y extremidades del fornido eclesiastico, que hubiera sido en su
aldea el mejor jugador de bolos, el mozo de más partido; y a lucir entallada levita, el más
apuesto callejano de Vetusta.


 Scara blanca tenía los reflejos del blanquecino: Que su cara era tan blanca que parecía pintada.

Palabras que parecen imanes que atraen el hierro de la sangre: Palabras que no se podían decir.

Aquel rostro todo expresión, aunque escrito en griego, porque no era fácil leer:

En los ojos del Magistral, verdes, con pintas que parecían polvo de tabaco: Tenía los ojos con pintas verdes.

Telón carnoso de unos párpados anchos, gruesos, insignificantes, como es siempre la carne informe: Tenía los parparos con muchas venas.

Los labios largos y delgados, finos, pálidos, parecían obligados a vivir comprimidos
por la barba que tendía a subir:Que la barba como la tenía tan largo le tapaba los labios.
La barba puntiaguda y turbulenta semejaba elcandado de aquel tesoro: Que guardaba muchos secretos.


 

martes, 15 de noviembre de 2011

Diario de Ana Frank

Yo vivía con mi familia en mi casa y nosotros eramos una familia judía.Nunca salgo fuera de casa, en el 1942 nosotros la familia Frank pasamos a la clandestinidad. la familia los Van Pels llegan una semana despues, mas tarde llaga otro refugiado que se llama Fritz Pfeffer. Todos deseabamos salir de la casa.
A estar mucho tiempo todos juntos encerrados en aquella casa teníamos muchas discusiones. 
En el 1944 nos decubrieron

martes, 8 de noviembre de 2011

Carta a xente do seculo XIX

Queridos cidadans:
 Teño que advertiros do que vai pasar:

 Napoleón era un militar, politico y  gobernante, emperador de Francia. Encabezóu un golpe de estado. Se  propuxo conquistar varios paises incluidos España pero o auxiliaron para unha illa e  ahi se quedou e foi donde morreu.

Tras a caida de Napoleón supuxo a Restauración: A volta aos principios  do equilibrio europeo, o intento de reafirmación dos pilares no antiguo regimen, a creacion de un ambiente contrarevolucionario, a identificacioncon una cultura romantica.


O congreso de Viena  foi convocado en 1814 co obxetivo de proceder o reaxuste territorial de Europa. Eles unironse para impor un monarca absoluto.
O liberalismo e un sistema filosofico, economico, politico que promove as libertades civiles.
A revolucion de 1820 foi cando Belxica conseguiu independizarse.
A revolución de 1830 hubo una gran crisis economica, Belxíca estaba humillada por Holanda. Europa quedou dividida por dous bloques: occidental , liberal e constitucional, e o oriental,conservador aristocrático,integrado por Austria, Prusia y Rusia. La libertad guiando al pueblo, de Eugène Delacroix (1830) A revolucion de 1848  os numerosos pobos e nacions se ergueron contra o absolutismo e os imperios.

 EL ROMANTICISMO: Caracterizase  polo amor a liberdade, a exaltacion do individuo, a defensa dos sentimentos e o gusto pola natureza e mais polas culturas populares.
NACIONALISMO: E o dereito dos pobos a disporen els mesmos e a defenderen  a sua independencia e soberania.

jueves, 27 de octubre de 2011

resumen da historia da lingua galega

A lingua dos habitantes dos castros: En conclusión nin falaban galego nin castelán e tampouco escribian o galego asi non quedou rastro.


A chegada dos romanos: Primeiro asomaronse 2 romanos por Galicia e despois apareceron a acabalo unha grande manada de romanos e loitaron homes e mulleres e quedaron esmagados,por esa derrota entrou o latín en territorio castrexo.

O latín vulgaR: En galicia entraron moitos romanos de varias clases, cultos,analfabetos. Enton os galegos foron aprendendo o latín a sua maneira e chamarono latin vulgare o ven falado, escrito chamarono latin culto.

O galego: No latín vulgar converteuse nunha nova lingua "o galego" igual con outros idiomas pero despois.No seculo x o galego do latí e quedaron restos da lingua dos suevos.

O galego e o Portugues: No seculoo XII  Portugal e galicia foi dividida polo Miño desde esa hay dous galegos.

Unha lingua normal: O galego era a lingua que a falaba todo o mundo por iso era a lingua de uso normal.

Best-Seller en galego: No seculo XIII os galegos estaban ao tanto da literatura que circulaba polo mundo.
Os seculos escuros: E cando deixaron de escribir en  galego.

O castelan entre Galicia: O castelan entrou en Galicia cando Isabel e o rei Fernando ampliaron os dominios na India e cando decubriron America, pero tamen se seqhia a falar o galego.

O castelan Lingua Oficial en Galicia: O galego desapareceu dous documentos oficiais e querian falar a lingua os que tiñan o poder.

A Disglosia: O galego so o galaban nas feiras e o  castelan o falaban cos señoritos.

O seculo de ouro: E cando os homes, mulleres, labregos tiberon que marchar a Castela a procurar sustento.

O autoodio : E cando a xente que fala galego pensa  que son montunos.

O SÉCULO DAS LUCES: Neste seculo foi cando Galicia saiu da crise economíca, e o millo e a pataca foi moi importante nese tempo.


OS ILUSTRADOS: Os nenos so falaban en castelan e en latin.E pensaban que o galego era un dialecto do castélan.
O REXURDIMENTO: Xurdiu o galeguismo moitos autores destacados no S.XIX empezaron a escribir en galego.
CASTELÁN NA ESCOLA:  o castelan foi declarada lingua oficial e exclusiva en todo o territorio,e castigaban os mestres por falar en galego.

GALICIA DIVIDIDA: En 1833 Galicia foi dividida en catro provincias: A CORUÑA, LUGO, OURENSE, PONTEVEDRA.

OS PRECURSORES: Rosalia de Castro, Manuel Murguía, Eduardo Pondal, etc eles foron quen empezaron a recuperacón do galego na literatura.

UNHA LINGUA DE ORELLA: Nese tempo non había dicionarios nin gramaticas na sua lingua.Por iso tiñan que escribir de orella.

UNHA LINGUA PARA POETAS: O galego non valia para escribir en ciencias porque nonse entendía, era mellor para a poesía.

UNHA LINGUA PARA CIENTÍFICOS: No seculo XX concluiron que o galego valía para todo. Sen conflexios nin autoodio.

O ESTATUTO DO 36: Que unha rexión ten un propio goberno.

O GOLPE DO 36: O galego volve sufrir outro ataque. O primeiro que fixeron foi botar abaixo o estatuto galego.


A LINGUA DESTERRADA: De novo neste seculos o galego volve desaparer e tamen desaparecen os seus defensores.

UNHA LINGUA CLANDESTINA: A dictadura durou 40 anos, e o galego foi reaparecendo puco a pouco nos libros.

GALEGO NON OBLIGATORIO:  Coa constitución do1978  Glicia volveu ter Estatuto de autonomia.

TRANQUILOS!! O GALEGO AUN NO HA MUERTO:  Se falaba o castelan  e tamen o galego.











martes, 25 de octubre de 2011

Las aventura de caballos

Un domingo por la maña, me levanto y voy a coger mi caballo para ir con mis amigos de mi pueblo, a dar un paseo bastante largo, coma casi todos los domingos.Lo saco de la cuadra, lo peino, le pongo la silla y el freno y bajo hasta la casa de mi amigo Enrri  porque allí es donde nos juntamos todos para marchar.Cuando estamos todos empezamos a salir hacia Couso, en principio vamos todos bien, despacio y hablando unos con otros.
Pero cuando llegamos al Monte Aloya y nos comemos unos bocadillos y bebemos algo, Enrri , David , Dani se toman unas cervezas o unos vinos y luego cuando vamos a salir siempre hacemos unos piques.
Mi amigo Enrri es el que se pica más porque dice que sus caballos son los mejores y que es el primero en ganar.Pero al final no siempre gana porque o se le rompe un estibo o hacemos que caiga, y un dia uno de ellos a mí me quiso tirar en una poza de agua pero no lo consigó.



UNA HISTORIA DE AMOR ANIMAL

Una historia de amor animal.
Aquella radiante mañana de mayo, Marta decidió salir a pasear con su perro Trisky por el espeso bosque que rodeaba su solitaria casa. Ella tenía quince años y su perro cinco. La chica y su perro eran inseparables, no necesitaran hablarse para saber qué estaban pensando el uno y el otro.
Pero aquel día era diferente y Marta no sabría por qué. Cuando ella y su perro llegaron a uno de los claros de aquel espeso bosque observó una conducta extraña en el perro. Y el perro empezó a olisquear a redor de ella , a ponerse nervioso. Ella decidió soltar al perro para darle la posibilidad de mostrarle que es lo que lo ponía tan nervioso. El perro comenzó a emitir unos gañidos tan lastimeros que hizo temer a Marta que estuviese herido en alguna de sus patas. Pero el tenía sanas todas sus patas.
Su perro empezó a correr y guió a la chica a través de los matorrales del espeso bosque. Ella muy sorprendida, pudo ver de qué se trataba. Mas tarde vio cómo el perro se acercaba a una madriguera, donde se escuchaban unos ansiosos lloros caninos.
Papá ha sido mi perro!!! - gritó Marta emocionada. Seis pequeños cachorritos mamaban con fruición de su mamá, con ojillos llorosos miraba fijamente a los pequeños perros ignorando al ilusionado padre que había rastreado el olor de sus hijos hasta encontrarlos en aquel bosque.
Marta, llena de ilusión, decidió que adoptaría a los seis cachorritos de su perro y los criaría hasta conseguir un hogar en el que los cuidasen adecuadamente. Mientras no fuesen mas grandes, tanto Marta como su perro Trisky disfrutarían de la felicidad con los pequeños perritos y finalmente la madre tendrá que volver a aquel oscuro, y solitario bosque.